നീര്‍മാതളം

 പ്രിയപ്പെട്ട മിലാൻ, ദു:ഖമുണ്ടാവുമ്പോൾ മാത്രമേ നല്ല എഴുത്ത് എഴുതാൻ കഴിയൂ എന്ന് പണ്ടേ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്താണ് ആ പ്രതിഭാസം? ദുഃഖം വരുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ എഴുത്തിനു ഉത്തരവാദിത്തപ്പെട്ട ഏതോ ഒരു അദൃശ്യ അവയവം പെട്ടെന്ന് ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണോ? ദുഃഖം നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ എഴുതാൻ സഹായിക്കുന്ന എന്തോ ഹോർമോൺ നിര്മിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇനി അതും പോട്ടെ, ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം, എന്താണ് ദുഃഖം? ചുരുങ്ങിയത് എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ദുഃഖമെന്താണ് എന്നെങ്കിലും എനിക്ക് ഈ വാക്കുകളിലൂടെ, എന്റെ ഭാഷയിലൂടെ നിന്നോട് പറയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതിൽപരം സംതൃപ്തി വേറെ എന്ത്. പക്ഷെ അതല്ലേ അതിന്റെ പ്രശ്നം. അവിടെയല്ലേ അതിന്റെ പ്രശ്നം. അങ്ങനെ ഒരു ഭാഷയിലൂടെ നമുക് നമ്മുടെ ദുഃഖം എന്തെന്ന് കൃത്യമായി മറ്റൊരാളോട് സംവദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ലോകം ഇന്ന് ഈ വിധമായിപ്പോകുമായിരുന്നോ? അത് കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണല്ലോ നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ളവരെയും നമ്മളെയും വേദനിപ്പിച്ചും, വിഷമിപ്പിച്ചും, കുത്തി നോവിച്ചും, കഴിഞ്ഞു പോവുന്നത്. ഞാൻ പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്താണെന്നു വെച്ചാൽ ദുഃഖകാരണമായ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടാവുന്നു. ആ സംഭവം ഉണ്ടായത് കൊ...

  ഗവേഷണത്തിന്റെ  ഭാഗമായി എൻഡോസൾഫാൻ ബാധിതരെ കുറിച്ചും,  ജീവിപ്പിക്കാൻ എന്ന വ്യാജേന മനുഷ്യനെ കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്ന ഭരണകൂട ഭീകരതയെ കുറിച്ചും പഠിക്കാൻ, കൂടുതൽ അറിയാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ കാസർഗോഡ് അമ്പലത്തറയിലുള്ള 'സ്‌നേഹവീട്' എന്ന  കൂട്ടായ്മയിൽ പോയത്. സ്‌നേഹവീട്  എൻഡോസൾഫാൻ ബാധിതരായ ആളുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഡേ  കെയർ സെന്റർ ആണ്. സ്നേഹവീടിന്റെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്ററും , എൻഡോസൾഫാൻ പീഡിത  മുന്നണിയുടെ പ്രെസിഡന്റും ആയ മുനീസ ടീച്ചറോട്  സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,അഞ്ചാറു വട്ടം മനാഫ് എന്ന 30-35 വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന എൻഡോസൾഫാൻ ബാധിതനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു എനിക്ക് മനസിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഭാഷയിൽ എന്തോ  പറഞ്ഞു. എന്റെ കൂടെ വന്നിരുന്ന അച്ഛൻ കേട്ടത്,  "അഞ്ഞുറുപ്യ തരുമോ, ബീഡ മേടിക്കാനാ", എന്നാണത്രെ. പിന്നീട് അച്ഛൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു സ്വകാര്യമായി  പറയുകയും ചെയ്തു, "ആ ആളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിക്കണേ, എന്റെ അടുത്തും വന്നു ബീഡ ചോദിച്ചു നേരത്തെ". ലഹരിമരുന്നുകളുടെ പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങി താണു പോയ്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലെ ഏതൊരു രക്ഷിതാവിനും  ഉണ്ടാവുന്ന ആധി ആണ് അതെന്നു ...

കുട്ടിമാമൻ മരിച്ചത് തൃശൂർ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ വെച്ചാണ്. ആറു മാസത്തോളം നീണ്ട കീമോതെറാപ്പി സെഷന് ശേഷം ഒരു ദിവസം കുട്ടിമാമൻ പോയി. എല്ലാവരും ഒരുദിവസം പോവേണ്ടതാണ് എന്ന് എത്ര സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചാലും, മനുഷ്യരല്ലേ..വേദന ഒരു പെരുമ്പാമ്പിനെ പോലെ ചുറ്റി വരിഞ്ഞു കുറെയേറെ  നാളുകൾ. അതിന്റെ പിടി ഒന്നയഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാനും രാമേന്ദ്രമ്മാമനും അച്ഛനും മേമയും ചേച്ചിയും കൂടെ ഒരു ദിവസം മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന ആറു മാസം കുട്ടിമാമനെ ചികില്സിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരുപാടു നഴ്സുമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഉച്ചക്ക് കുടിക്കാൻ കഞ്ഞിയും കുറച്ച് ആശ്വാസ വാക്കുകളും ആയി വരാറുള്ള ഒരു താത്ത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഐ സി യു വിന് മുന്നിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന സമയത്തും രാത്രി അതിനു തൊട്ട്‌ അപ്പുറത്തായി രോഗികളുടെ കൂടെ വന്നവർക്ക് കിടക്കാൻ കെട്ടിയ ഷെഡിനുള്ളിൽ വെച്ചും മറ്റും സ്ഥിരം കാണാറുള്ള, സുഖ വിവരം അന്വേഷിക്കാറുള്ള, സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്കു വെക്കാറുള്ള കുറെ ആളുകൾ  ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ആ ആറുമാസക്കാലം വെറുതെ കണ്ടു മാത്രം പരിചയിച്ച വേറെയും മുഖങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരെ ഒകെ ഒന്ന...

ഇപ്പോൾ ഞാൻ മരിച്ചു പോവുകയാണെങ്കിൽ  നിന്നോട് പറയാനിരുന്ന വാക്കുകളൊക്കെയും,  മൗനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ആഴങ്ങളിൽ ചെന്നടിയും, തരാൻ ഇരുന്ന ചുംബനങ്ങളൊക്കെയും  തനിച്ച് നിൽക്കുന്ന പൂവരശിന്റെ ചില്ലകളിൽ  പൂക്കളായി വിടരും,  നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് കാണാൻ ഇരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും  രായ്ക്കു രാമാനം അഭയാർഥികളെ പോലെ  പലായനം ചെയ്യും, മറവിയുടെ മരുപ്പച്ചകളിലേക്ക്. പിന്നെ പറയാം പിന്നെ പറയാം എന്ന്  നിന്നെ കൊതിപ്പിച്ച ആ രഹസ്യം  എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കാനാവാതെ കരയും, നിനക്കു പാടി തരാൻ കരുതിയ പാട്ട്  നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ ഒരു പക്ഷിയായി മാറി  നിന്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ ജനാലക്കൽ വന്നിരുന്നു പാടും. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാലാവില്ലേ  നിനക്കു എന്നോട് കൂടുതൽ സ്നേഹം?

ഇൻറർനെറ്റിൽ ഒരു കവിത തപ്പിയപ്പോൾ ചെന്നെത്തിപ്പെട്ടത് പണ്ട് ഞാൻ follow ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ബ്ലോഗറിന്റെ ബ്ലോഗിലാണ്. അപ്പോഴാണ് എനിക്കും ഒരു കാലത്ത്  ബ്ലോഗ് എന്ന ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഓര്മയുടെ ചരടിൽ പിടിച്ച് ഞാൻ ടൈം ട്രാവെലിന് തയാറായത്. പാസ്സ്‌വേർഡ് എന്നോ മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാലും ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കിയ സമയത് ഉപഗോഗിച്ചിരുന്ന ഇമെയിൽ ഐഡി ഏതാണെന്നും അതിന്റെ പാസ്സ്‌വേർട് എന്താണെന്നും ഓര്മയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഫോർഗോട് പാസ്സ്‌വേർഡ് എന്ന ഓപ്ഷൻ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു. ജിമെയിലിന്റെ ഇൻബോക്സിൽ സെറ്റ് യുവർ ന്യൂ പാസ്സ്‌വേർഡ് എന്ന നോട്ടിഫിക്കേഷൻ മിന്നി. അങ്ങനെ തിരിച്ചെടുത്ത എന്റെ ബ്ലോഗിൽ ഞാൻ പണ്ടെങ്ങോ എഴുതിയ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ എഴുത്തിന്റെ ഓര്മ എന്നെ  സുഖകരമായ ഒരു വല്ലായ്മയിൽ ആഴ്ത്തി. വൈകുന്നേരത്തെ വെളിച്ചം പോലെ ദുഖകരമായ ഏതോ ഓര്മയുടെ ചൂണ്ടയിൽ കൊത്തി ചോര കിനിയുന്നു. ഞാൻ തന്നെയാണോ ഇതൊക്കെ എഴുതിയത് എന്നൊരു അത്ഭുതം പൊടിമീനു കണക്കെ മിന്നി മറയുന്നു. ഇത്രയും കാലം എഴുതിയില്ലല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധം നീരാളിയായി എന്നെ ഞെരിക്കുന്നു. എന്നാലും ആ വേദന പോലും എത്ര സുഖമുള്ളതാണ് എന്ന അമ്പരപ്പിൽ മുങ്ങിപ്പൊയ്ക്കൊണ്...

മഴവില്ലിന് അത്രയും ചെറിയ ആയുസ്സേ ഉള്ളു എന്ന് അന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായത്. ഒരുപക്ഷെ അതിന്റെ നൈമിഷികതയായിരിക്കാം അതിനെ അത്രമേൽ ഭംഗിയുള്ളതാക്കുന്നത്. വൈകുനേരം പാടത്ത്  പുല്ലരിയുകയായിരുന്ന അച്ഛൻ ഓടി കിതച്ച് വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോൾ എന്നെയും അനിയനേയും മാറിമാറി വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  വളപ്പിലും മുറ്റത്തുമൊക്കെയായി പാമ്പിനെ ഇടക്ക് കാണാറുള്ളതുകൊണ്ട് എന്തോ അപകടമുണ്ടായി എന്ന് പേടിച്ച് ഞങ്ങൾ എന്താണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, 'വേഗം വാ നല്ല ഒരു മഴവില്ല് ആകാശത്ത്'. വടക്കോറത്ത് ചെരുപ്പുകൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.  ചെരുപ്പ് ഇടാതെ മുറ്റത്തേക്കു ഇറങ്ങാൻ മടിയായി. ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് ഞാനും അമ്മയും അനിയനും ചെരുപ്പൊക്കെ എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന്  അതിട്ട് പാടത്തേക്കു ഓടിയപ്പോഴേക്ക് ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും. മഴവില്ലിന്റെ ഒരു മ പോലും ആകാശത്തു  ഇല്ലാതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മുഖത്തു നിരാശ.  "അപ്പഴേ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ചെരുപ്പൊന്നും എടുക്കാൻ പോണ്ട അത് പോവും എന്ന്".  ഞങ്ങൾക്കും സങ്കടം. മഴവില്ലു കാണാഞ്ഞത് കൊണ്ടല്ല. പക്ഷെ കണ്ടയുടനെ അതൊന്നു നോക്കി ആസ്വദിക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ ഞങ്ങളെ കാ...